Tarih Podcast'leri

Siyasette iki Afrikalı Amerikalı ilk

Siyasette iki Afrikalı Amerikalı ilk

New York'ta, bir Demokrat olan eski Manhattan ilçe başkanı David Dinkins, New York'un ilk Afrika kökenli Amerikalı belediye başkanı seçilirken, Virginia'da, aynı zamanda bir Demokrat olan Vali Douglas Wilder, Amerikan tarihinde seçilen ilk Afrika kökenli Amerikalı eyalet valisi oldu.

Wilder, valilik görevine halk tarafından seçilen ilk Afrikalı Amerikalı olmasına rağmen, bu görevi üstlenen ilk Afrikalı Amerikalı değildi. Bu ayrım, Aralık 1872'de Louisiana eyalet valisi olan Louisiana'nın Yeniden Yapılanma döneminden kalma bir korgeneral olan Pinckney Benton Stewart Pinchback'e aittir. Pinchback, Vali Henry Clay Warmoth'a karşı suçlama işlemleri devam ederken beş hafta boyunca vali vekili olarak görev yaptı.

Wilder, 1993 yılına kadar Virginia valisi olarak görev yaptı, bunun üzerine, Virginia yasalarının valilerin arka arkaya iki dönem görev yapmasını yasakladığı için istifa etmek zorunda kaldı. 1993 yılında Dinkins, Cumhuriyetçi rakibi Rudolph Giuliani tarafından ikinci bir belediye başkanlığı dönemi kazanma teklifinde yenildi.

DAHA FAZLA OKUYUN: Siyah Tarihi Kilometre Taşları: Zaman Çizelgesi


Başkan Garfield öldürüldü. Başkan Garfield 2 Temmuz'da vuruldu, 19 Eylül'de öldü. Başkan Yardımcısı Chester A. Arthur (Cumhuriyetçi), Garfield'ın yerine başkan oldu.

Tuskegee Enstitüsü kuruldu. Booker T. Washington, 4 Temmuz'da Alabama, Tuskegee'deki Tuskegee Enstitüsü'nün ilk müdürü oldu. Tuskegee, Afrikalı-Amerikalılar için önde gelen mesleki eğitim kurumu oldu.

Toplu taşımanın ayrıştırılması. Tennessee ayrılmış vagonları, ardından Florida (1887), Mississippi (1888), Teksas (1889), Louisiana (1890), Alabama, Kentucky, Arkansas ve Georgia (1891), Güney Karolina (1898), Kuzey Karolina (1899) , Virginia (1900), Maryland (1904) ve Oklahoma (1907).

Sivil Haklar Yasası bozuldu. 15 Ekim'de Yüksek Mahkeme, 1875 tarihli Sivil Haklar Yasasını anayasaya aykırı ilan etti. Mahkeme, Ondördüncü Değişikliğin vatandaşları değil, devletleri ayrımcılık yapmaktan men ettiğini açıkladı.

Sojourner Truth ölür. Cesur ve ateşli bir kölelik karşıtı ve parlak bir konuşmacı olan Sojourner Truth 26 Kasım'da öldü.

Siyasi bir darbe ve bir ırk isyanı. 3 Kasım'da Danville, Virginia'daki beyaz muhafazakarlar, ırksal olarak bütünleşmiş ve halk tarafından seçilmiş yerel yönetimin kontrolünü ele geçirdiler ve bu süreçte dört Afrikalı-Amerikalıyı öldürdüler.

Linçler. Elli üç siyah Amerikalı'nın 1883'te linç edildiği biliniyor.

Cleveland başkan seçildi. Grover Cleveland (Demokrat) 4 Kasım'da başkan seçildi.

Linçler. Elli bir siyah Amerikalı'nın 1884'te linç edildiği biliniyor.

Siyah bir Piskoposluk piskoposu. 25 Haziran'da, Afrikalı-Amerikalı Samuel David Ferguson, Piskoposluk kilisesinin bir piskoposu olarak atandı.

Linçler. Yetmiş dört siyah Amerikalı'nın 1885'te linç edildiği biliniyor.

Carrollton Katliamı. 17 Mart'ta Mississippi, Carrollton'da 20 siyah Amerikalı katledildi.

Emek örgütler. Amerikan İşçi Federasyonu, 8 Aralık'ta işçi hareketinin yükselişinin sinyalini vererek örgütlendi. Günün tüm büyük sendikaları siyah Amerikalıları dışladı.

Linçler. Yetmiş dört siyah Amerikalı'nın 1886'da linç edildiği biliniyor.

İlk Afrikalı-Amerikalı bankalardan ikisi. Amerika'nın ilk siyahi bankalarından ikisi - Richmond Virginia'daki Büyük Fountain United Order of the Reformers'ın Tasarruf Bankası ve Washington DC'deki Sermaye Tasarruf Bankası kapılarını açtı.

Harrison başkan seçildi. Benjamin Harrison (Cumhuriyetçi) 6 Kasım'da cumhurbaşkanı seçildi.

Linçler. 1888'de 69 siyah Amerikalı'nın linç edildiği biliniyor.

1890 nüfus sayımı.
ABD nüfusu: 62.947.714
Siyah nüfus: 7.488.676 (%11.9)

Afro-Amerikan Ligi. 25 Ocak'ta, Timothy Thomas Fortune liderliğinde, Chicago'da militan Ulusal Afro-Amerikan Ligi kuruldu.

Afrikalı-Amerikalılar haklarından mahrum edildi. 1 Kasım'da onaylanan Mississippi Planı, siyah Amerikan vatandaşlarını haklarından mahrum etmek için okuryazarlık ve "anlama" testlerini kullandı. Benzer yasalar Güney Carolina (1895), Louisiana (1898), Kuzey Karolina (1900), Alabama (1901), Virginia (1901), Georgia (1908) ve Oklahoma (1910) tarafından kabul edildi.

Beyaz bir üstünlükçü seçilir. Popülist "Pitchfork Ben" Tillman, Güney Carolina valisi seçildi. Seçimini "beyaz üstünlüğünün bir zaferi" olarak nitelendirdi.

Linçler. Seksen beş siyah Amerikalı'nın 1890'da linç edildiği biliniyor.

Grover Cleveland başkan seçildi. Grover Cleveland (Demokrat) 8 Kasım'da başkan seçildi.

Linçler. 1892'de yüz altmış bir siyah Amerikalı'nın linç edildiği biliniyor.

Pullman grevi. Pullman Company grevi ulusal bir ulaşım krizine neden oldu. 11 Mayıs'ta, Afrikalı-Amerikalılar şirket tarafından grev kırıcı olarak işe alındı.

Linçler. 1894'te yüz otuz dört siyah Amerikalı'nın linç edildiği biliniyor.

Douglas ölür. Afrikalı-Amerikalı lider ve devlet adamı Frederick Douglass 20 Şubat'ta öldü.

Bir yarış isyanı. Beyazlar, 11-12 Mart'ta New Orleans'ta siyah işçilere saldırdı. Altı siyah öldürüldü.

Atlanta Uzlaşması. Booker T. Washington, 18 Eylül'de Atlanta Cotton States Exposition'da ünlü "Atlanta Uzlaşması" adresini verdi. "Zenci sorununun" kademeli ve uzlaşmacı bir politikayla çözüleceğini söyledi.

Ulusal Baptist Sözleşmesi. Birkaç Baptist örgütü, ABD Ulusal Baptist Sözleşmesini oluşturmak için bir araya geldi. Baptist kilisesi, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en büyük siyah dini mezheptir.

Linçler. 1895'te yüz on üç siyah Amerikalı'nın linç edildiği biliniyor.

Plessy - Ferguson. Yargıtay 18 Mayıs'ta karar verdi. Plessy - Ferguson "ayrı ama eşit" tesislerin Ondördüncü Değişiklik garantilerini karşıladığını ve böylece Jim Crow ayrım yasalarına yasal yaptırım sağladığını.

Siyah kadınlar örgütleniyor. Ulusal Renkli Kadınlar Derneği 21 Temmuz'da kuruldu Mary Church Terrell başkan seçildi.

McKinley başkan seçildi. 3 Kasım'da William McKinley (Cumhuriyetçi) başkan seçildi.

George Washington Carver'ın fotoğrafı. George Washington Carver, Tuskegee Enstitüsü'nde tarımsal araştırma direktörü olarak atandı. Çalışmaları fıstık, tatlı patates ve soya fasulyesi çiftçiliğini geliştirdi.

Linçler. Yetmiş sekiz siyah Amerikalı'nın 1896'da linç edildiği biliniyor.

Amerikan Zenci Akademisi. Amerikan Negro Akademisi, Afrikalı-Amerikalıların sanat, edebiyat ve felsefeye katılımını teşvik etmek için 5 Mart'ta kuruldu.

Linçler. 1897'de yüz yirmi üç siyah Amerikalı'nın linç edildiği biliniyor.

İspanyol-Amerikan Savaşı. İspanyol-Amerikan Savaşı 21 Nisan'da başladı. Siyah gönüllülerden oluşan on altı alay dört testere savaşına katıldı. Beş siyah Amerikalı, Kongre Onur Madalyası kazandı.

Ulusal Afro-Amerikan Konseyi. 15 Eylül'de kurulan Ulusal Afro-Amerikan Konseyi, ilk başkanı olarak Piskopos Alexander Walters'ı seçti.

Bir yarış isyanı. 10 Kasım'da, Kuzey Carolina'nın Wilmington kentinde, beyaz ayaklanmalar sırasında sekiz siyah Amerikalı öldürüldü.

Siyahların sahip olduğu sigorta şirketleri. North Carolina Mutual and Provident Insurance Company ve Washington DC'deki National Benefit Life Insurance Company kuruldu. Her iki şirket de siyahlara aitti.

Linçler. 1898'de yüz bir siyah Amerikalı'nın linç edildiği biliniyor.

Bir linç protestosu. Afro-Amerikan Konseyi, linçleri ve katliamları protesto etmek için 4 Haziran'ı ulusal oruç günü olarak belirledi.

Linçler. Seksen beş siyah Amerikalı'nın 1899'da linç edildiği biliniyor.

1900 nüfus sayımı.
ABD nüfusu: 75.994.575
Siyah nüfus: 8.833.994 (%11.6)

Linçler. 1900'de yüz altı siyah Amerikalı'nın linç edildiği biliniyor.

Bir Dünya Fuarı. Paris Fuarı düzenlendi ve Amerika Birleşik Devletleri pavyonu siyah Amerikalılar üzerine bir sergiye ev sahipliği yaptı. "Exposition des Negres d'Amerique" mükemmellik için birçok ödül kazandı. Daniel A. P. Murray'in siyah Amerikalılar tarafından ve onlar hakkında yapılan eserler koleksiyonu bu sergi için geliştirildi.

Aşağıdaki eserler bu Zaman Çizgisinin derlenmesinde değerli kaynaklardı: Lerone Bennett'in Mayflower'dan önce (Chicago: Johnson Publishing Co., 1982), W. Augustus Low ve Virgil A. Clift's Siyah Amerika Ansiklopedisi (New York: Da Capo Press, 1984) ve Harry A. Ploski ve Warren Marr's Zenci Almanak (New York: Bellwether Co., 1976).


Siyah Tarih Zaman Çizelgesi: 1980–1989

1980'ler, siyaset, bilim, edebiyat, eğlence ve sporun çeşitli alanlarındaki mükemmellikleri ile tanınan Siyah insanlar için önemli ilklere tanık oldu.

Ocak: Amerikalı girişimci Robert L. Johnson (1946 doğumlu) Black Entertainment Television'u başlattı. Johnson, istasyona çoğunlukla eski filmler yayınlayarak başlar, ancak o sırada müzik videoları çalan bir müzik televizyon istasyonu olan MTV'de az sayıda Siyah sanatçı olması gerçeğinden yararlanır. Reference for Business'a göre, "Johnson, ritim ve blues ve hip-hop sanatçıları tarafından BET videolarında tanıtım yapmak için plak şirketleri ile ilişkiler kurdu." Johnson, BET'i istikrarlı bir şekilde büyüttü ve sonunda eğlence firmasını 2000 yılında 2.3 milyar dolara Viacom'a sattı ve BET'teki yüzde 63 hissesi için kendisine 1.4 milyar dolarlık hisse senedi kazandı.

17-20 Mayıs: Florida, Liberty City'de polis memurlarının silahsız bir Siyah adamı öldürmekten beraat etmesinin ardından bir isyan patlak verir. "Miami İsyanı" 24 saat sürdü ve tahminen 15 kişi öldü. İsyan, 1967 Detroit İsyanlarından bu yana ABD tarihindeki en kötü olarak kabul ediliyor.

2 Aralık: ABD'li politikacı Willie Lewis Brown, Jr. (1934 doğumlu), Kaliforniya Meclisi tarafından eyalet yasama organının Başkanı olarak seçilir. Brown, bu pozisyonu elinde tutan ilk Siyah kişidir. 15 yıl bu sıfatla görev yaptı ve 1995 yılında San Francisco belediye başkanı seçildi. Daha sonra köşe yazarı olur. San Francisco Chronicle.

Romancı Toni Cade Bambara'nın (1939–1995) kısa öykü koleksiyonu "Tuz Yiyenler" Amerikan Kitap Ödülü'nü kazandı. Atlantalı yazar, öğretmen ve aktivist, Georgia Üniversitesi Kütüphaneleri tarafından yürütülen bir program olan Georgia Writers Hall of Fame, "sanatçının işinin her zaman hizmet ettiği topluluk tarafından belirlendiği inancına" adanmıştır. Eserleri devletin karakterini, toprağını ve insanlarını yansıtan geçmiş ve şimdiki Georgia yazarları."

Peder Benjamin Chavis (d. 1948) ve cemaati Kuzey Karolina'daki zehirli atık çöplüğünü engellediğinde çevresel ırkçılığa karşı ulusal bir kampanya başlatılır. Chavis daha sonra "Amerika Birleşik Devletleri'nde Zehirli Atıklar ve Irk: Tehlikeli Atık Alanları Olan Toplulukların Irksal ve Sosyo-Ekonomik Özelliklerine İlişkin Ulusal Rapor" adlı bir rapora öncülük ediyor ve giriş bölümünde şöyle yazıyor:

27 Eylül: Gazeteci Bryant Gumbel (d. 1948), "Today" programına katıldığında büyük bir ağda çapa olan ilk Siyah kişi olur ve bu pozisyonu 15 yıldır elinde tutar. Gumbel, şebekenin Seul, Güney Kore'deki ilk kez 1988 Yaz Olimpiyatları kapsamını ve onun 1992 başkanlık seçimleri kapsamını tutturuyor. "Bugün"ün haberlere ve halkla ilişkilere yeniden odaklanması, dizinin 1995'in sonlarına doğru zaman aralığı için reytinglerde ilk sırayı almasına yardımcı oluyor.

30 Kasım: Kayıt sanatçısı Michael Jackson (1958–2009), müzik tarihinin en çok satan albümü haline gelen "Thriller"ı yayınladı. Başlık parçasına ek olarak, albümde popüler single “Beat It”, “Billie Jean” ve “Wanna Be Startin' Somethin'” yer alıyor. Amerika Birleşik Devletleri.

18 Nisan: Şair ve aktivist Alice Walker'ın (d. 1944) yazdığı "The Color Purple" adlı roman, kurgu dalında Pulitzer Ödülü'nü kazandı. 20'den fazla kitap ve şiir koleksiyonu yazan Walker, ayrıca Zora Neale Hurston'ın eserlerini geri kazanması ve kadın sünnetine karşı yaptığı çalışmalarla da tanınır.

29 Nisan: ABD'li politikacı Harold Washington (1922–1987), Chicago'nun 51. belediye başkanı seçildi ve bu pozisyonu elinde tutan ilk Siyah kişi oldu. Washington daha önce Illinois Yasama Meclisinde hem eyalet temsilcisi (1965–1977) hem de eyalet senatörü (1977–1981) olarak görev yaptı. ABD Kongresi'nde iki yıl (1981–1983) görev yaptıktan sonra 1983'te belediye başkanlığı görevini kazandı ve 1987'de yeniden seçildi, ancak bir yıl sonra kalp krizinden öldü.

30 Ağustos: Guion S. Bluford, Jr. (d. 1942), uzay uçuşu yapan ilk Afrika kökenli Amerikalı astronot oldu. "Guy" takma adıyla anılan Bluford, insanlara genellikle NASA'ya sadece yörüngeye uçan ilk Siyah adam olmak için katılmadığını, olabileceği en iyi uzay mühendisi olmak için katılmadığını söyler.

Eylül. 17: Şarkıcı-aktris Vanessa Williams (d. 1963), Amerika Güzeli unvanını alan ilk siyahi kişidir. Williams, son derece başarılı müzik ve oyunculuk kariyerlerinin tadını çıkarmaya devam ediyor. 1988'den 2009'a kadar yirmi yılı aşkın bir süre boyunca, ABD'de ve diğer birçok ülkede 1992'de 1 numaraya ulaşan hit single "Save the Best for Last" da dahil olmak üzere birçok başarılı albüm çıkardı. 20'den fazla tiyatro filminde ve düzinelerce televizyon programında.

Kasım. 3: Martin Luther King Jr.'ın doğum günü, Ronald Reagan tasarıyı imzaladığında federal bir tatil haline gelir. Sonuç olarak, Amerikalılar sivil haklar liderinin doğum gününü Ocak ayının üçüncü Pazartesi günü anmaya başlıyor. Tatili kurduktan sonra Reagan ulusa şunları söyler:

Gazete yayıncısı ve editörü Robert C. Maynard (1937-1993), büyük bir günlük gazeteye sahip olan ilk siyahi kişi oldu. Oakland Tribünü. Black History in America web sitesi, "O zamanlar mücadele veren gazeteyi tersine çevirmesiyle ve onu 1990 Pulitzer Ödüllü bir dergiye dönüştürmesiyle geniş çapta tanınıyor" diye açıklıyor.

Bettmann / Katılımcı / Getty Images

2 Ocak: Pennsylvanialı politikacı W. Wilson Goode (d. 1938) Philadelphia'nın ilk siyah belediye başkanı oldu ve iki dönem görev yaptı. Pensilvanya'daki Doğu Üniversitesi'nde hapsedilen ebeveynlerin çocukları için ulusal bir inanca dayalı rehberlik modeli olan Amachi Programını kurmadan önce, Başkan Bill Clinton'ın yönetimi sırasında yedi yıl boyunca eğitim bakan yardımcısı olarak hizmet vermeye devam ediyor.

Peder Jesse Jackson (d. 1941) Demokratik ilköğretimde cumhurbaşkanlığı için yarışıyor, ikinci Siyah kişi yarışıyor - ilki Shirley Chisholm'du (1924–2005). Birincil sırasında Jackson, adaylığı Walter Mondale'e (d. 1928) kaybetmeden önce oyların dörtte birini ve kongre delegelerinin sekizde birini kazandı.

Ağustos: Carl Lewis (d. 1961) 1984 Olimpiyatlarında dört altın madalya kazandı. Galibiyetleri Jesse Owens (1913–1980) tarafından belirlenen rekorla eşleşiyor. Lewis, ESPN'e, iki veya üç kez kısaca tanıştığı Owens'ın çabalarına ilham verdiğini söyledi. Lewis, "Hayatımda çok büyük bir etkisi oldu" dedi.

20 Eylül: "Cosby Gösterisi" NBC'de ilk kez sahneye çıkıyor. Televizyon tarihinde bir Siyah oyuncu kadrosuna sahip en başarılı dizi olacak.

Def Jam Recordings, Russell Simmons (d. 1957) tarafından kurulmuştur. Şirket, Beastie Boys, Kanye West, LL Cool J ve Run DMC dahil olmak üzere düzinelerce başarılı hip hop ve diğer müzik sanatçılarını temsil etmeye devam ediyor.

Bettmann / Katılımcı / Getty Images

13 Mayıs: Philadelphia Belediye Başkanı W. Wilson Goode, Philadelphia kolluk kuvvetlerine 1972'de John Africa (doğum adı Vincent Leaphart) tarafından Philadelphia, Pennsylvania'da kurulan bir Siyah özgürlük grubu olan MOVE'un genel merkezini bombalama emri verdi. Bombalama sonucunda 250 kişi evsiz kaldı ve 11 kişi öldü. Yıllar sonra, Goode bombalama üzerine düşünür ve şunları söyler: Philadelphia Tribünü 2015 yılında: “Düşünmediğim tek bir gün yok ve kaybedilen hayatlar ve yıkılan evler için derinden üzülüyorum.”

Ekim: Gwendolyn Brooks (1917-2000), ABD Şairi olarak adlandırılan ilk Siyah kişi oldu. Aynı zamanda Pulitzer Ödülü kazanan ilk Afrikalı Amerikalı olan Brooks (1950'de "Annie Allen" ile), sıradan Siyah insanları cesur, yenilikçi, güzel mısralarla betimleyen, genellikle en çok yaşadığı Chicago'nun Bronzeville mahallesinden esinlenen eserler üretiyor. onun hayatı.

Martin Luther King, Jr.'ın ulusal bayramı Amerika Birleşik Devletleri'nde kutlanıyor.

28 Ocak: Altı mürettebat üyesi öldüğünde meydan okuyucu uzay mekiği Kennedy Uzay Merkezi'nden fırlatıldıktan sonra patladı. Mürettebat üyelerinden biri Afrikalı Amerikalı astronot Dr. Ronald McNair'dir (1950–1986). O gece Oval Ofis'ten ulusa seslenen Başkan Reagan, Amerikan halkına şunları söyledi: "Onları asla unutmayacağız, onları bu sabah yolculuklarına hazırlanırken vedalaşırken ve asık suratlı bağlarını koparırken onları son gördüğümüz zamanı da unutmayacağız. Tanrı'nın yüzüne dokunmak için yeryüzü."

6 Mart: Mike Tyson (d. 1966), Trevor Berbick'i (d. 1954) yenerek dünyanın en genç ağır siklet şampiyonu oldu. Tyson - on yılın sonlarında - 33'ü nakavt olmak üzere 37 galibiyetle yenilmez bir rekor kırmaya devam ediyor. Tyson ile sadece iki tur süren nakavt kurbanı Julius Francis anlatıyor Gardiyan gazete şampiyonla dövüşmek nasıl bir şeydi: "Bana çeşitli vücut ve kafa vuruşlarıyla vurdu, hatta bazılarıyla beni yerden kaldırdı ve 17 taş ağırlığındaydım! Acımasızdı."

8 Eylül: "Oprah Winfrey Show" (1986–2011) ulusal çapta ortak bir talk show haline geldi. Zirvede, şov, doğru kişiyle nasıl evlenileceğinden popüler pembe dizilere, kilo vermeye, duygusal konulara ve hatta "İslam 101"e kadar değişen konulara odaklanan günlük 20 milyon izleyiciyi çekiyor (9'dan sonra yayınlanan bir şov için) -11).

Rita Dove (d. 1952) Pulitzer Şiir Ödülü'nü kazandı. Şiir kitapları arasında hem 2017 NAACP Image Ödülü'nü hem de 2017 Virginia Kütüphanesi Ödülü'nü kazanan ve 2016 Ulusal Kitap Ödülü'nün finalisti olan "Toplu Şiirler 1974-2004" yer alıyor. bir denir New York Times Yılın Önemli Kitabı ve Ulusal Kitap Eleştirmenleri Birliği Ödülü finalisti ve "Thomas ve Beulah" ile Pulitzer'i kazandı. 2018'de şiir editörü olarak atandı. New York Times.

Reginald Lewis (1942–1993), Beatrice Foods'un satın alınmasını düzenlediğinde milyar dolarlık bir şirketin ilk Siyah CEO'su oldu. Başkan Barak Obama, işadamı hakkında "Her şeyin birincisi olmak belirli bir zihniyet gerektirir. Reginald Lewis'te vardı" diyor.

3 Ocak: Amerikalı şarkıcı ve aktivist Aretha Franklin (1942-2018), Rock & Roll Onur Listesi'ne giren ilk kadın oldu. 2005 yılında Başkan George W. Bush tarafından kendisine sunulan Başkanlık Özgürlük Madalyası ile ödüllendirildi ve daha sonra 2009'da Başkan Obama'nın açılışında "Amerika" şarkısını söyledi.

30 Ocak: Beyin cerrahı Benjamin Carson (d. 1951), Johns Hopkins Üniversite Hastanesinde yapışık ikizleri ayıran 22 saatlik bir operasyonda 70 cerrahtan oluşan bir ekibe liderlik ediyor. Carson, bir Cumhuriyetçi olarak cumhurbaşkanlığına aday olmaya devam edecek ve Başkan Donald Trump'ın yönetimi sırasında Konut ve Kentsel Gelişim sekreteri olarak dört yıl görev yapacaktı.

Antropolog Dr. Johnnetta B. Cole (d. 1936), Spelman Koleji'ne başkanlık eden ilk Siyah kadın oldu.

1 Aralık: Romancı ve deneme yazarı James Baldwin mide kanserinden öldü. Baldwin'in oyunları, denemeleri, romanları, şiirleri ve kurgusal olmayan kitapları, ırkçılığı, cinselliği ve eşitsizliği kuramlaştırmaya ve eleştirmeye entelektüel katkıları nedeniyle önemli kabul edilir.

Jesse Jackson, Demokrat Parti'nin ikinci kez başkan adaylığını istiyor. Jackson 1.218 delege oyu aldı, ancak adaylığı Michael Dukakis'e kaybetti. Başarısız olsa da, Jackson'ın bu yıl ve 1984'teki iki başkanlık kampanyası, Obama'nın yirmi yıl sonra başkan olması için zemin hazırladı.

İlk Doktora Afrika Amerikan Çalışmaları'nda Temple Üniversitesi tarafından sunulmaktadır.

6 Kasım: Bill Cosby, Spelman College'a 20 milyon dolar bağışladı. Cosby'nin hediyesi, Siyah bir kişinin bir kolej veya üniversiteye verdiği en büyük hediyedir. Dr. Cole bu gün resmi olarak Spelman'ın başkanı olarak göreve başladı. Cosby, açılış töreni sırasında bağışta bulundu.

11 Şubat: Ronald H. Brown (1941–1996), Demokratik Ulusal Komite başkanlığına seçildiğinde iki büyük siyasi partiden birinin başına geçen ilk Siyah kişi oldu. Brown daha sonra Başkan Bill Clinton'ın yönetimi sırasında ABD Ticaret Bakanı olarak görev yapan ilk Siyah kişi olmaya devam ediyor.

1 Nisan: Eski oyuncu ve yayıncı Bill White (d. 1934), Beyzbol Ligi'nin Ulusal Ligi'ne başkanlık etmek üzere seçilen ilk Siyah kişi oldu.

24 Eylül: Barbara C. Harris (d. 1930) Anglikan Piskoposluk Kilisesi'ndeki ilk kadın piskopos oldu. PBS.org, "Onun piskoposluğa yükselişi, 165'ten fazla ülkede üyesi olan Anglikan Cemaati'ndeki on milyonlarca Hıristiyan için yüzyıllardır süren emsalini bozuyor" diyor.

1 Ekim: Emekli dört yıldızlı general Colin Powell (d. 1937), Birleşik Devletler Genelkurmay Başkanlığı'na atanan ilk Siyah kişidir. Daha önce Powell, Ronald Reagan'ın başkanlığı sırasında ulusal güvenlik danışmanı olarak görev yapan ilk Siyah kişiydi.

3 Ekim: Emekli oyuncu Art Shell, Oakland Raiders'ı yönettiğinde Ulusal Futbol Ligi takımının baş antrenörü olarak işe alınan ilk Siyah kişidir ve aynı zamanda Onur Listesi'ne girmiştir. Mike Freeman daha sonra spor web sitesi Bleacher Report'a "Shell'in tarihi, parlak macerası, daha birçok Afrikalı-Amerikalı baş antrenörün gelmesine kapı açacak" dedi. "Denny Green'den Tony Dungy'ye, Marvin Lewis'ten Herm Edwards'a ve Mike Tomlin'e kadar bir lejyon (Siyah NFL baş antrenörü) Shell'e çok şey borçlu."

Kasım: L. Douglas Wilder (d. 1931) Virginia valisi seçildi ve onu valilik için halk oylamasını kazanan ilk Siyah yaptı.

7 Kasım: David Dinkins (1927–2020) ve Norman Rice (d. 1943) sırasıyla New York ve Seattle belediye başkanlarıdır ve bu tür pozisyonlara sahip ilk Siyah insanlardır. Dinkens, 1 Ocak'taki açılış konuşmasında kalabalığa hitaben yaptığı konuşmada, "Bugün, atalarımın bir köle gemisinin ambarında getirildiği, zincirlendiği ve kırbaçlandığı büyük bir ulusun en büyük şehrinin seçilmiş lideri olarak karşınızdayım" dedi. , 1990.

22 Kasım: Frederick Drew Gregory (d. 1941), Discovery'ye liderlik ederek bir uzay mekiğine komuta eden ilk Siyah kişidir. 1991'de uzay mekiği Atlantis'e komuta etmeye devam edecek ve 1992'de NASA'nın Güvenlik ve Görev Kalitesi Ofisi için yardımcı yönetici olarak atanacak.


Yeniden Yapılanma ve Kadın

Yeniden yapılanma, özgürleşmenin anlamından daha fazlasını içeriyordu. Kadınlar ayrıca ulus içindeki ve yerel topluluklarındaki rollerini yeniden tanımlamaya çalıştılar. Kölelik karşıtı ve kadın hakları hareketleri aynı anda birleşti ve çatışmaya başladı. Güneyde hem siyah hem de beyaz kadınlar, ölüm ve değişim dünyasını anlamlandırmak için mücadele ettiler. Yeniden Yapılanma'da önde gelen kadın hakları savunucusu Elizabeth Cady Stanton, haklarından mahrum bırakılmış gruplar için eşi görülmemiş bir fırsat gördü. Kadınlar ve siyah Amerikalılar, Kuzey ve Güney siyasi haklara sahip olabilir. Stanton, 1863'te Kongre'ye köleliği ortadan kaldıran bir anayasa değişikliği için dilekçe veren Kadınların Sadık Ulusal Ligi'ni kurdu. On Üçüncü Değişiklik, yalnızca kölelik karşıtı dava için değil, aynı zamanda Sadık Lig için de bir zaferdi ve kadınların siyasi etkinliğini ve radikal değişim olasılığını kanıtladı. Şimdi, Kongre eski köleler için özgürlük, eşitlik ve vatandaşlığın anlamlarını tartışırken, kadın hakları liderleri de kadınların statüsündeki dönüşümleri ilerletmek için bir açılım gördü. Savaştan sadece bir yıl sonra, Mayıs 1866'nın onuncu günü, On Birinci Ulusal Kadın Hakları Sözleşmesi New York'ta toplandı ve pek çok kişinin üzerinde anlaştığı şeyin, temel toplumsal değişim vaatleriyle dolu olağanüstü bir an olduğunu tartıştı. Elizabeth Cady Stanton toplantıya başkanlık etti. Ayrıca, Stanton ve diğer kadın hakları liderlerinin savaşa giden yıllarda güçlerini birleştirdikleri önde gelen kölelik karşıtları da vardı. Bu sosyal reformcular kalabalığına hitap eden Stanton, saatin radikal ruhunu yakaladı: “şimdi yeniden yapılanmada” dedi, “belki de yüzyıl için, hükümetimizi herkes için eşit haklar ilkesine dayandırmak için bir fırsat. ” Stanton, evrensel oy hakkı gündemini belirleyerek evrensel dilini - "herkes için eşit haklar"ı - niyetle seçti. Böylece, 1866'da Ulusal Kadın Hakları Sözleşmesi, Amerikan Eşit Haklar Derneği'ni (AERA) oluşturmak için Amerikan Kölelik Karşıtı Derneği ile resmi olarak birleşti. Bu birlik, kölelik karşıtı ve kadın hakları savunucuları arasındaki uzun süredir devam eden ortaklığın doruk noktası oldu.

AERA, Güney'in siyasi iklimi göz önüne alındığında, siyah erkek oy hakkının genel oy hakkından önce gelip gelmemesi gerektiği konusunda bölünmüştü. Bazıları, özgür erkeklere verilen siyasi desteğin, kadınların oy hakkı arayışının baltalayacağından endişeleniyordu. Örneğin, AERA üyesi Frederick Douglass, oy pusulasının kelimenin tam anlamıyla güneyli siyah erkekler için bir “ölüm kalım meselesi” olduğu, ancak kadınlar için olmadığı konusunda ısrar etti. Bazı Afrikalı-Amerikalı kadınlar, beyaz kadınların oy hakkını savunanlara başka şekillerde meydan okudu. Örneğin, Ohio'da yaşayan özgür bir siyah kadın olan Frances Harper, onları beyaz ve orta sınıf olarak kendi ayrıcalıklarını düşünmeye çağırdı. Evrensel oy hakkının ırksal, ekonomik ve toplumsal cinsiyet eşitsizliğinin yarattığı karmaşık zorluklara o kadar açık bir şekilde hitap etmeyeceğini savundu.

AERA, siyahi ve kadın oy hakkının kaderini belirlemek için Kansas'ta bir kampanya düzenlediğinde, bu bölünmeler 1867'nin başlarında zirveye ulaştı. Elizabeth Cady Stanton ve hareketteki ortağı Susan B. Anthony, evrensel oy hakkını savunmak için bir yolculuğa çıktı. Ancak kısa süre sonra müttefiklerinin, siyahların oy hakkını ilerletmek için kadınların oy kullanma hakkından uzaklaştığını fark ettiler. Cesareti kırılan Stanton ve Anthony, bunun yerine kadınların eşitliğini destekleyen beyaz üstünlükçülerle ittifak kurdular. Birçok eylemci arkadaşı, Stanton ve Anthony'nin davalarını ilerletmek için ırkçılığa başvurma konusundaki istekliliği karşısında dehşete düştü.

Bu gerilimler nihayet On Dördüncü ve On Beşinci Değişiklikler'in çelişkili görüşleri üzerine patlak verdi. Kadın hakları liderleri, On Dördüncü Değişikliği şiddetle protesto ettiler. Değişiklik, Amerika Birleşik Devletleri'nde doğan veya vatandaşlığa kabul edilen herkes için ulusal vatandaşlık sağlasa da, anayasaya ilk kez “erkek” kelimesini de soktu. On Beşinci Değişiklik, “seks”i oy hakkı için yasa dışı bir engel olarak görmezden geldikten sonra, Stanton'ı dehşete düşüren bir ihmal, AERA resmen feshedildi. Stanton ve Anthony, Ulusal Kadına Oy Hakkı Derneği'ni (NWSA) kurarken, On Beşinci Değişikliği destekleyenler, sınırlamalarına bakılmaksızın, Amerikan Kadına Oy Hakkı Derneği'ni (AWSA) kurdular.

NWSA kısa süre sonra yeni bir strateji etrafında toplandı: "Yeni Ayrılış". Bu yeni yaklaşım, Anayasa'yı kadınlara oy kullanma hakkını zaten garanti ediyor olarak yorumladı. Ondördüncü ve On Beşinci Değişikliklerin tüm insanlar için vatandaşlığı kamulaştırarak ve vatandaşların tüm haklarını -oy hakkı da dahil olmak üzere- koruyarak kadınların oy hakkını garanti ettiğini savundular.

New Departure'ı yayınlayan NWSA, kadınları oy kullanmak için kaydolmaya teşvik etti; 1868 ile 1872 arasında kabaca yedi yüz bunu yaptı. Susan B. Anthony onlardan biriydi ve tutuklandı, ancak daha sonra mahkemede beraat etti. 1875'te Yüksek Mahkeme şu anayasal argümanı ele aldı: kadınların vatandaşlığını kabul etmek, ancak oy hakkının tüm vatandaşlara garanti edilen bir hak olmadığını savunmak. Bu karar, yalnızca Yeni Ayrılışı yenilgiye uğratmakla kalmadı, aynı zamanda Mahkemenin, serbest bırakılanların haklarını önemli ölçüde sınırlayan Yeniden Yapılanma Değişikliklerine ilişkin daha geniş gerici yorumuyla da çakıştı. Bu yenilginin ardından, Stanton gibi pek çok kadınların oy hakkını savunanlar, giderek artan bir şekilde “evrensel oy hakkı” idealini beyaz kadınların sandık başına getireceği erdem hakkındaki argümanlarla değiştirdi. Bu yeni argümanlar genellikle ırkçılığa dayanıyordu ve beyaz kadın seçmenlerin siyah erkekleri kontrol altında tutmaları gerektiğini ilan etti.

Kadınların oy hakkı savunucuları büyük ölçüde Kuzey ile sınırlıydı, ancak güneyli kadınlar da sosyal dönüşümler yaşıyordu. Saf beyaz kadınlık ile aşağılanmış köleleştirilmiş siyah kadınlık arasındaki çizgiler artık o kadar net tanımlanmıyordu. Ayrıca, savaş sırasında, güneyli beyaz kadınlardan geleneksel erkek işlerini yapmaları, odun kesmeleri ve işletmeleri yönetmeleri istenmişti. Beyaz güneyli kadınlar önceki statülerine geri dönüp dönmemeye ve nasıl geri döneceklerine karar verirken, Afrikalı Amerikalı kadınlar yeni özgürlükleri ve kadınlığın yeniden tanımını benimsediler.

Güneyli siyah kadınlar, kamusal ve özel hayatlarını yeniden tanımlamaya çalıştılar. Emeklerini kontrol etme çabaları, güneyli beyaz kadınların hemen muhalefetiyle karşılaştı. Savaştan önce bir plantasyon metresi olan Gertrude Clanton, yemek pişirmeyi ve bulaşık yıkamayı sevmiyordu, bu yüzden çamaşır yıkamak için Afrikalı Amerikalı bir kadın tuttu. Bir yanlış anlama hızla gelişti. Gertrude'un kayıtlarında adı geçmeyen çamaşırcı işini yaptı ve eve döndü. Gertrude, parasının sadece çamaşır yükünü değil, bir günlük emeği de satın aldığına inanıyordu ve oldukça hüsrana uğradı. Bu arada, bu çamaşırcı kadın ve diğerleri, kendileri için belirlenen ücret ve çalışma saatlerini beğendiler ve çoğu durumda beyaz kadınların gözetlenmesinden ve beyaz erkeklerin oluşturduğu cinsel tehditten kaçınmak için kendi evlerine çamaşır yıkamaya başladılar.

Güneyde de benzer çatışmalar yaşandı. Beyaz Güneyliler, Afrikalı Amerikalı kadınların çiftlik evinde çalışmasını talep etti ve Afrikalı Amerikalı çocukları ücretsiz iş pozisyonlarına yerleştirmek için çıraklık sistemleri kurdu. Afro-Amerikalı kadınlar, adil ücret veya adil koşullara sahip olmayan işlerde çalışmayı reddederek ve çocuklarına sımsıkı sarılarak bu girişimlere karşı çıktılar.

Afrikalı Amerikalı kadınlar, ölülerini gömmek, Afrikalı Amerikalı erkekliği kutlamak ve topluluklarına yardım sağlamak için kulüpler kurdular. 1 Mayıs 1865'te Charleston'daki Afrikalı Amerikalılar, yarış pistine dönüşen bir hapishaneye aceleyle gömülen Birliğin yasını tutarak modern Anma Günü'nün habercisini yarattılar. Beyaz meslektaşları gibi, katılan 300 Afrikalı Amerikalı kadın, savaş sırasında özgür insanlara yardım eden yerel Yurtseverler Derneği'nin üyeleriydi. Afrikalı Amerikalı kadınlar Federal Dekorasyon Günü törenlerine katılmaya devam ettiler ve daha sonra kendi kulüp organizasyonlarını kurdular. İster şehirdeki isyanlar isterse kırsaldaki kanunsuzlar olsun, ırksal şiddet, bu savunmasız haneleri tehdit etmeye devam etti. Bununla birlikte, Afrikalı Amerikalı hanelerin oluşumu ve korunması, Afrikalı Amerikalı kadınlar için en önemli hedef haline geldi. (2)


Siyah Amerikalılar ABD siyasi liderliğinde kazanımlar elde etti, ancak boşluklar devam ediyor

Kamala Harris, 20 Ocak 2021'de Washington'da Yüksek Mahkeme Yargıcı Sonia Sotomayor tarafından Harris'in kocası Doug Emhoff ve Joe Biden'ın bakacağı şekilde başkan yardımcısı olarak yemin etti. (Alex Wong/Getty Images)

Twelve years after Barack Obama made history as the first Black U.S. president, a Black woman was sworn in as vice president of the United States following the election of Joe Biden. Kamala Harris, who is of mixed Jamaican and Indian heritage, is the first Black American, first person of Asian descent and first woman to hold the second-highest office in the country. Harris’ election represented another advance in the slow but steady progress Black Americans have made in recent decades in gaining a greater foothold in political leadership, particularly in the U.S. House of Representatives and in the Cabinets of recent presidents. But they have lagged in the Senate and in governorships.

This analysis builds on earlier Pew Research Center work analyzing the share of elected officials and other leaders in politics who are Black.

The data on Black U.S. House members from 1965 to 2019 is based on the Brookings Institution’s “Vital Statistics on Congress.” The number for 2021 is drawn from the U.S. House of Representatives Press Gallery. These figures show the number of Black representatives on the first day of each congressional session and do not include nonvoting delegates or commissioners.

Historical data on the share of Cabinet members who are Black was previously gathered from Inside Gov, a now-defunct online source for information on the U.S. government. Data on the Biden administration’s Cabinet comes from the White House and news reports. In this analysis, the Cabinet includes the vice president and heads of federal agencies it does not include Cabinet-level officials. Figures are percentages because the number of Cabinet positions has fluctuated across administrations. The figures shown are based on the maximum number of Black Cabinet members serving concurrently in a given administration out of the total number of Cabinet members in that administration.

The analysis also cites one question from a Pew Research Center survey of 9,654 U.S. adults conducted in June 2020. Here are the questions asked in that survey, along with responses, and its methodology.

Many Black Americans view political representation as a potential catalyst for increased racial equality, according to a June 2020 Pew Research Center survey. Four-in-ten Black adults said that working to get more Black people elected to office would be a very effective tactic for groups striving to help Black Americans achieve equality. White adults were less likely to view this as an effective way to bring about increased racial equality (23% said it would be very effective).

Data from the past several decades reveals the upward yet uneven trajectory of Black political leadership in America. In 1965, there were no Black U.S. senators or governors, and only five members of the House of Representatives were Black. As of 2021, there is greater representation in some areas – 57 House members in the new Congress are Black (not including nonvoting delegates and commissioners), putting the share of Black House members (13%) about on par with the share of the overall U.S. population that is Black. But in other areas, there has been little change: There are three Black senators – the same number as in 2019 – and no Black governors.

The first Black U.S. senator, Hiram R. Revels, a Republican from Mississippi, was chosen by his state’s Legislature to fill an empty seat. He served for a year, from 1870 to 1871. In total, 11 Black Americans have served in the Senate, including three currently in office. This is the same number as in the previous Congress, since Harris moved from the Senate to the White House and Raphael Warnock, a Democrat, became the first Black senator from Georgia. Until 2013, no two Black senators had been in office at the same time.

The share of Black members in a presidential Cabinet was at or above parity with the population during the Clinton and George W. Bush administrations and Obama’s second term, and this will be the case if all of Biden’s nominees are approved. But there was only one Black Cabinet secretary during the Trump administration, and the same was true during Obama’s first term.

The current 117th Congress includes 57 Black representatives, a record high and a large increase since 1965. Only two of these 57 representatives are Republicans. Two nonvoting delegates, representing the District of Columbia and the U.S. Virgin Islands, are Black. Only five representatives were Black in 1965, and all were Democrats.

Black U.S. House members, 1965-2021

Date Number of U.S. representatives who are Black
1965 5
1967 5
1969 9
1971 13
1973 16
1975 16
1977 15
1979 15
1981 17
1983 20
1985 20
1987 22
1989 23
1991 26
1993 39
1995 39
1997 37
1999 37
2001 36
2003 37
2005 40
2007 40
2009 39
2011 42
2013 41
2015 44
2017 47
2019 53
2021 57

Note: Shows the number of Black representatives at the outset of each term of Congress. The data does not include nonvoting delegates or commissioners.

The highest level of Black representation in a presidential Cabinet occurred during Bill Clinton’s first term, when four out of 15 Cabinet appointees were Black. Since then, the share of the Cabinet that is Black has fluctuated. In Obama’s first term and Donald Trump’s presidency, only one Cabinet member was Black, but under George W. Bush’s first term and Obama’s second, the share of the Cabinet that was Black exceeded the Black share of the overall U.S. population. If Biden’s slate of nominees is confirmed by the Senate, his Cabinet will include three Black members – Harris as vice president, Lloyd Austin as the first Black secretary of defense, and Marcia Fudge as secretary of housing and urban development.

Black U.S. Cabinet members

Administration % of Cabinet members who are Black
Johnson 8%
Nixon, term 1 0%
Nixon, term 2 0%
Ford 8%
Carter 7%
Reagan, term 1 7%
Reagan, term 2 7%
G.H.W. Bush 7%
Clinton, term 1 27%
Clinton, term 2 20%
G.W. Bush, term 1 19%
G.W. Bush, term 2 13%
Obama, term 1 6%
Obama, term 2 25%
Trump 6%
Biden, nominees 19%

Note: Percentage for Biden’s Cabinet is based on his nominees as of Jan. 22, 2021, before the confirmation process was finalized. All other percentages are based on the maximum number of Black Cabinet members serving concurrently in a given administration out of the total number of Cabinet members in that administration. In this analysis, the Cabinet includes the vice president and heads of federal agencies it does not include Cabinet-level officials. The number of Cabinet positions has changed over time.

There are no Black governors in office today, and there have been none since Deval Patrick retired in 2015. In fact, there have been only four in U.S. history. Pinckney Pinchback served as a governor of Louisiana for 35 days in the 1870s following Henry Clay Warmoth’s impeachment. Virginia, Massachusetts and New York each had a Black governor during the 1990s and 2000s – Douglas Wilder, Deval Patrick and David Paterson, respectively. The latter two were the first to serve simultaneously, from 2008 to 2010. Three Black candidates – including two seeking to become the first Black female governor – are part of a crowded field vying to be elected governor of Virginia in November 2021.

Note: This is an update of a post originally published June 28, 2016, and previously updated on Jan. 18, 2019.


Matthew Henson: Arctic Explorer

Photo: U.S. Library of Congress, via Wikimedia Commons

Matthew Henson was born in Maryland just after the Civil War and had a hard-luck childhood. Both of his parents died when he was a boy, and Henson lived with an uncle in Washington, D.C. before striking out on his own at the age of 11. He traveled by foot to Baltimore, where he hoped he could get work on a ship. He succeeded, and he became a cabin boy on a freighter. He saw the world (China, Europe, North Africa) and learned how to read and write thanks to the ship’s kindly captain, who saw that the young boy was bright and eager to learn. After six years of sailing the ocean, Henson’s captain died grieving for the man who had done so much for him, Henson returned to Washington and took a job as a store clerk in a furrier’s shop.

It was at the store that Henson met navy lieutenant Robert Edwin Peary, who was selling some pelts and took a shine to the young man as they discussed their various adventures. Peary gave him a job as his assistant on an upcoming survey trip of Nicaragua. Henson, missing the adventure of travel, soon became a permanent member of Peary’s crew. When Peary announced plans to reach the top of Greenland in 1891, Henson happily joined the officer on his journey. Through the 1890s, Peary and his team would return to Greenland several times, battling extreme weather, loss of team members, and starvation to achieve their goal (on one journey, they were forced to eat the dogs pulling their sleds). Peary grew to count on Henson, whose carpentry, mechanical, and dog-driving skills were second to none.

By the turn of the century, Peary had become determined to reach the North Pole. Over the next several years, Peary, always with Henson at his side, would make attempt after attempt, each one unsuccessful due to the harshness of the conditions. In 1908, they decided to make one final attempt since time was running against them (Peary was 50, Henson 40). Previous attempts had been hampered by difficult communication with the native Eskimos Henson learned their language so he could talk to them, the only member of the team to do so. By gaining the Eskimos’ confidence and trust, Henson paved the way for the success of the expedition (as did a special ice-cutting boat built especially for the expedition). Henson actually arrived closest to the Pole in advance of Peary, but it was Peary himself who trudged the last few miles to plant the American flag. Peary seemed to resent Henson for arriving ahead of him, and their relations on the return trip were strained and never quite the same afterward.

Commander Peary, of course, was celebrated for his achievement upon his return to America although Henson had technically gotten there first, he did not receive the same attention, and in short order, he had to find new work. He ended up parking cars in New York. Fortunately, friends lobbied on his behalf, and Henson’s fortunes began to change. He received a civil service appointment from President Taft that gave him a more comfortable living. He published an autobiography in 1912, and a subsequent biography made Henson’s role in the North Pole expeditions more widely known. He received a Congressional Medal in 1944 and a Presidential Citation in 1950. By the time he died in 1955, Matthew Henson could rest easy, having been recognized as the co-founder of the North Pole.


5. THOMAS L. JENNINGS

Thomas L. Jennings is known as the first African American to receive a patent in the United States for his invention of an early form of dry cleaning called "dry scouring." The patent was given in 1821 but was first met with resistance on the grounds that, at the time, all slaveowners legally owned the "fruits of the labor of the slave both manual and intellectual." Jennings was a free man, though, and set a precedent for all other free African Americans after him. He could now make money from his own innovations.

The money earned from his invention went toward freeing other members of his family from slavery, as well as going into various abolitionist causes.


African Americans and Politics

Racial conflict is a basic feature of Texas history. From 1865 onward its primary political manifestation has been the struggle of African Americans to vote, have their ballots fairly counted, elect their preferred candidates, develop effective coalitions with other groups, and thereby achieve equality of opportunity in a White-dominated society that, from its beginning, relegated people of color to the status of an inferior caste. In 1860, on the eve of the Civil War, Blacks made up 30 percent of the state's population. Most were slaves, and even the few who were free could not vote. Emancipation was announced in Texas on June 19, 1865 (Juneteenth), but the newly formed government withheld Black political rights. An all-White constitutional convention in 1866 refused to grant suffrage even to literate Blacks. The all-White legislature then refused to ratify the Fourteenth Amendment forbidding states from depriving citizens of equal protection of the laws. Seeking to restore plantation discipline, it passed Black Codes that severely restricted freedmen's economic options. And it prohibited voting, officeholding, jury service, and racial intermarriage by freedmen.

These actions by White lawmakers, similar to those in other Southern states, prompted the Republican-dominated Congress to respond with a series of statutes applicable to the former Confederacy, including one to enfranchise Black males. The implementation of these statutes was known as Congressional Reconstruction. In Texas the Republican reformers, called radicals, entered into an uneasy alliance with the great majority of freedmen. Another Republican faction, the conservatives, sometimes joined with Democrats, who generally opposed most civil rights for Blacks.

In July 1867 twenty Whites and 150 Blacks attended a Republican convention in Houston, where they endorsed free common schools and free homesteads from public lands for Blacks and Whites alike. Thus began a decades-long tradition of Black Republicanism in the state. Despite widespread violence and intimidation by the Ku Klux Klan and Democrats, many Black men registered for the first election in which they could participate-the 1868 referendum on whether to hold another constitutional convention and elect delegates. More Blacks than Whites cast ballots, and, with their White allies, they overcame the opposition of the majority of White voters and voted to hold another convention. The Convention of 1868&ndash69, dominated by Republicans, included ten African-American delegates out of ninety. Among them was George T. Ruby of Galveston, a Northern journalist and teacher who had moved to Texas to work in freedmen's schools he became a well-known Republican leader. All ten were active on committees and presented important resolutions. Though frustrated in attempts to secure certain constitutional safeguards for their people, they contributed to the accomplishments of the convention, which paved the way for the readmission of Texas to the Union in March 1870.

The election of Edmund J. Davis, a White radical, as governor in 1869 gave Blacks additional influence, as did the election of two Black state senators-G. T. Ruby and Matthew Gaines, a minister and former slave-and twelve representatives to the Twelfth Legislature. Dominated by reform-minded Republicans, this body ratified the Fourteenth and Fifteenth amendments and passed several important though controversial laws, including ones establishing a militia and the Texas State Police, open to Blacks, to control lawlessness and violence in the state. The legislature also passed a homestead act, a measure protecting homesteads from forced sale, and a law establishing public schools.

Reconstruction ended in 1873 with the defeat of Davis, an event hailed by a former governor as "the restoration of White supremacy and Democratic rule." The number of Blacks in the legislature dropped, and White Democrats began reestablishing control of Texas politics. This was accomplished primarily by the Constitutional Convention of 1875, which was accompanied by continuing violence and intimidation aimed at Blacks. In a state now controlled by White Democrats, African Americans experimented with three options: involvement in the Republican party, alliance with factions of Democrats, and collaboration with third parties. None of these proved satisfactory, however, given Blacks' worsening legal status and shrinking share of the state's population. (Black Texans declined from 31 to 20 percent of the population between 1870 and 1900.) African-American activity in the Republican party focused on preventing the conservative faction from gaining control and driving out Blacks, who in the 1880s formed 90 percent of the party's membership. By attracting like-minded Whites, conservative Republicans hoped to compete effectively with the Democrats. Norris Wright Cuney of Galveston, an early protégé of Senator Ruby, was the astute leader of the Black Republicans from the death of E. J. Davis in 1883 to his own death in 1897. Black influence in the party of Lincoln was sharply curtailed at the turn of the century, when a combination of factors-mainly the struggle among Black leaders over the inheritance of the late Cuney's mantle and the success of the conservatives' efforts to obtain control of federal patronage-led to the lily white movement. The conservative Republicans, who now called themselves "lily whites," gained ascendancy over the Black and Tans, the Negro faction of the party.

Alliances with Democrats also offered limited prospects. Their party, after all, was the home of most White supremacists. For tactical reasons, however, Blacks sometimes "fused" with a Democratic faction. Though he was a Republican national committeeman in 1892, Cuney, for example, urged Blacks to support George Clark, the conservative Democratic candidate, against the economically progressive governor, James S. Hogg, in hopes of dividing the Democrats and increasing Cuney's influence. Only about half the Black vote went to Clark, however, and Hogg was reelected.

Alliances with third parties proved alluring but were also unsuccessful. The Greenback party, addressing farmers' economic troubles, attracted Black support in 1878, shortly before it collapsed. The People's party also garnered Black support in statewide races-roughly 20, 35, and 50 percent of the Black vote in 1892, 1894, and 1896, respectively. This upsurge came from the educational efforts of the Colored Farmers' Alliance, the organizing work and oratorical skills of such Black Populists as John B. Rayner, a schoolteacher from Calvert, and the Populists' inclusion of platform planks addressing Blacks' concerns and election of Blacks to party-leadership posts. Ironically, these actions probably contributed to the defeat of Populism and Black disfranchisement soon thereafter.

Disfranchisement, however, had been under way since the end of Reconstruction. Intimidation, harassment of Black leaders, violence (including the lynching of 300 to 500 Blacks late in the century), the growth of Jim Crow institutions, repeated efforts by conservative legislators to pass a poll-tax law from 1875 onward, and Democrats' fear of the third parties' biracial appeal culminated in the effective removal of Blacks from the electorate. The last of forty-two Black Reconstruction-era legislators, Robert L. Smith of Colorado County, attended his final sessions in 1897, offering an impassioned resolution on May 4 against lynching. Gerrymandering had cut the numbers of Black legislators sharply. Violence had taken a toll on Black voter turnout even before the constitution was amended in 1902 to impose the poll tax. But the tax, which fell hardest on those least able to pay, had an independent effect, as did restrictive registration laws mandated in 1903 and 1905, and county Democratic leaders' widespread adoption of the white primary. As nomination by the Democratic party was tantamount to election, the white primary denied most Blacks the ballot in state contests. By 1906 African Americans were no longer a significant force in most elections.

Black Texans nonetheless continued to pursue their rights through such institutions as the National Association for the Advancement of Colored People, established in 1910 Black civic, political, religious, business, and professional groups a few interracial groups the urban Black press, a source of information and an instrument of social protest and the courts, a somewhat more promising avenue for progress than the other branches of government. The NAACP was especially important. Until 1923 the white primary operated at the discretion of county executive committees, and Blacks in some areas could still vote in Democratic contests. That year, however, the legislature passed a law preventing Blacks from participating in any Democratic primary election. Lawrence A. Nixon, a Black El Paso physician, challenged the law with the help of NAACP legal assistance and funding. The United States Supreme Court, in Nixon v. Herndon (1927), invalidated the statute as violating the equal-protection clause. The state legislature then shifted authority to prohibit Black participation in political parties' state executive committees. The Democratic committee limited primary participation to "White Democrats. and none other." Dr. Nixon sued and won again in the Supreme Court, which held in Nixon v. Condon (1932) that the new law was just an extension of the earlier one. The Democratic committee, the court reasoned, lacked authority to act for the party and was acting for the state. But the party's state convention had such authority, the court said. Predictably, the state convention adopted a rule excluding Blacks from its primaries. Houstonian Richard Randolph Grovey, against the advice of the national NAACP, attacked this rule in Grovey v. Townsend (1935), arguing that the Democratic party was an instrument of the state, not a voluntary association. This time the Court, quoting a Texas Supreme Court opinion holding that political parties were voluntary associations, let the law stand.

A major upswing in Black Texans' involvement in the NAACP occurred in the 1930s. At the initiative of Antonio Maceo Smith, a Black Dallas businessman, the State Conference of NAACP Branches was formed in 1937. Mobilizing civic leaders and lawyers in Black communities, the conference revived the five state branches and before long had more than 170 local chapters. It cooperated with the national office to finance and execute successful legal attacks on the Texas white primary and racial segregation at the University of Texas law school and to file legal actions throughout the state attacking segregated municipal facilities, juries, and schools. Leaders in the state conference during this period, in addition to Smith, were Juanita Craft of Dallas, William J. Durham of Sherman, and Carter Wesley, Lulu White, and Christia Adair of Houston. White and Craft were effective fieldworkers who helped revive dormant local chapters, raise money, and develop strategy. Conference activity declined sharply after 1956 when the state, in reaction to the conference's many achievements, temporarily enjoined the NAACP from doing business in Texas and charged it with violating the state's barratry statutes.

But in the 1940s the state NAACP was boldly advancing. Lonnie Smith, a Houston dentist, was prevented from voting in the Democratic primary. Represented by local and national attorneys, including Texan W. J. Durham and Thurgood Marshall, general counsel of the newly formed NAACP Legal Defense Fund, Smith filed suit in 1942. In Smith v. Allwright (1944) the Supreme Court overrode its prior reasoning in Grovey, holding that the Democratic primary, because regulated by Texas law, was an agency of the state and violated the Fifteenth Amendment's protection against racial discrimination in voting. The white primary, by then the major Texas disfranchising barrier, was dead. By 1946 75,000&ndash100,000 Blacks-at a maximum, 20 percent of those eligible-voted in the primary, compared to 33 percent of Whites.

In earlier years, while still locked out of the Democratic organization, Blacks had also been marginalized in the Republican party by the dominant lily whites. In 1932, Texas Black precincts began to vote for the national Democratic ticket, a trend encouraged by the New Deal's popularity. Sonrasında Smith was decided, Blacks quickly joined the emerging liberal wing of the Texas Democrats, who were locked in conflict with party conservatives, and they supported liberal Ralph Yarborough in his campaigns for governor and United States senator from 1952 to 1972. They also supported other liberal White and Hispanic candidates in Democratic primaries and joined the liberals in party conventions. Several Black Texans ran for office after Smith, but two of the first to succeed were Garlington J. Sutton, who won a post in 1948 on the governing board of a San Antonio junior-college district, and Hattie Mae White, who in 1958 won a Houston school-board post with a plurality of the votes but less than a majority. By 1965, the year Congress passed the Voting Rights Act and more than two decades after the end of the white primary, at most only a half-dozen Black Texans held office.

As a result of legislative reapportionment in 1966-mandated by the Supreme Court's recent one-person, one-vote decisions-Blacks were nominated for posts above the level of precinct chairmen in the Texas Democratic primary for the first time, at least, in this century. Barbara Jordan, a young Houston attorney, won election that year from a newly drawn single-member senatorial district in which Blacks and Mexican Americans made up about half the population, after twice having unsuccessfully run at large in Harris County-which had a 20 percent Black population-for a seat in the legislature. She was elected to Congress in 1972 from a district less than half White. In 1973 she was one of the first two Southern Blacks to serve in Congress since 1901 she went on to a distinguished political career, achieving national recognition on the House Judiciary Committee during the Watergate hearings after the 1972 presidential election. Two Blacks won seats in the Texas House in 1966-Curtis Graves of Houston and Joe Lockridge of Dallas. Each succeeding legislature also had Black members. In 1993 two Black senators and fourteen Black representatives composed 9 percent of the legislature, while about 11 percent of the Texas voting-age population was Black. All Black members were Democrats that year, and all were elected from districts in which Blacks, or Blacks and Hispanics, were a majority.

Across the state African-American elected officials increased from fewer than seven in 1964 to 472 in 1993. These included Morris Overstreet, a justice on the Texas Court of Criminal Appeals and the first Black elected statewide in Texas history, who in 1990 had defeated a single opponent, a Black appointed by the Republican governor to fill an unexpired term. Among the other officials were 2 members of Congress, 13 mayors, 128 city-council members, 85 school-board members, and 17 county commissioners. The three Black members of Congress elected since Jordan-Mickey Leland and Craig Washington of Houston and Eddie Bernice Johnson of Dallas-had served first in the legislature all were elected from districts in which Whites were a minority.

The increase in Black officeholding would have been much smaller without extensive revision of discriminatory election laws, beginning in the 1960s. The Twenty-fourth Amendment abolished the poll tax in federal elections in 1964, and the Supreme Court overturned its use in state and local elections in Harper v. Virginia State Board of Elections (1966). The onerous annual voter registration system that a conservative-dominated legislature had substituted when the poll tax was invalidated was ruled unconstitutional in Beare v. Smith (1971). The Supreme Court in Bullock v. Carter (1972) struck down the state's candidate filing fees, which the Court said weighed "more heavily on the less affluent segment of the community." Another form of discrimination was attacked in a series of vote-dilution cases. In White-majority jurisdictions where Whites voted as a bloc against candidates preferred by most Black or Mexican-American voters, the Whites could systematically deny election to the minorities' candidates, who often belonged to minorities themselves. This occurred when certain election structures or practices existed. These were mostly of two kinds: at-large systems with a majority-runoff requirement or, where elections were by district, gerrymandering. In either case, White bloc voting often defeated candidates of minority voters and weakened their political strength. The Supreme Court first found minority vote dilution unconstitutional in White v. Regester (1973), which held that the round of legislative redistricting in Texas during the 1970s violated the equal-protection clause. As a remedy, district boundaries were redrawn in San Antonio and Dallas. Further litigation soon attacked other districts and produced a sharp increase in Black and Hispanic legislators in the 1970s. In 1975 Congress extended to Texas coverage of Section 5 of the Voting Rights Act, requiring all proposed changes in voting procedure, including redistricting, to be precleared by the United States attorney general. Justice Department oversight diminished gerrymandering against minorities by the legislature and other entities such as cities and counties. In addition, minority plaintiffs invoked the Constitution and the Voting Rights Act to sue numerous cities, school districts, county commissioners' courts, and other entities, alleging minority vote dilution and demanding changes from at-large to district elections or the establishment of more fairly drawn districts. From the early 1970s on, these suits enabled many Blacks and Hispanics to win office. In addition, the Justice Department from 1975 on refused to preclear numerous proposed election changes in Texas that would have undercut minority voting strength.

Most of these measures securing Black and Hispanic voting rights were fashioned during the so-called Second Reconstruction, the period beginning with Brown v. Board of Education (1954), when several federal statutes and judicial decisions were formulated to destroy the Jim Crow system, discourage racial discrimination, and enable Southern Blacks to participate equally in politics. The new laws were largely a response to the Black-led civil-rights movement, in which Texans, both Black and White, participated. The Second Reconstruction also led to a party realignment in Texas. As Senate majority leader, Lyndon B. Johnson guided the 1957 Civil Rights Act through the upper house and as president he played a crucial role in the enactment of the 1964 Civil Rights Act, which abolished the Jim Crow system of segregated public accommodations, and the 1965 Voting Rights Act. Ralph Yarborough, the only Democratic United States senator from Texas from 1961 to 1971, was the only Southern senator to support the 1964 bill and only one of three Southern senators to support the Voting Rights Act. Backing epochal civil-rights policies in the late 1950s and 1960s, these two Texas Democrats, dependent on a solid Black vote, were among the leaders of the national party's mainstream. At the same time, virtually no Texas Republican leader supported civil-rights legislation of the era. Senator John Tower opposed both the 1964 and 1965 bills. George H. W. Bush, opposing Yarborough for the Senate in 1964, attacked him for supporting the Civil Rights Act. That year Bush and Tower backed Barry Goldwater, who opposed the Civil Rights Act as a violation of states' rights and who was the first modern Republican presidential candidate to employ a "Southern strategy" in a campaign appealing to conservative Whites while largely ignoring Black voters. The polarized positions of party leaders on civil-rights issues resulted in a gradual exodus of White voters from the Democratic party, the strengthening of Black and Hispanic ties to it, and a remarkable growth in Republican voting and officeholding. The Texas Democratic party became disproportionately Black, Hispanic, and liberal, while the Republicans remained overwhelmingly White and conservative.

If a survey of the history, status, and prospects of Black Texans had been conducted as the 1990s began, it would have revealed that many hard-fought battles for political equality had been won, even as challenging problems remained and others loomed on the horizon. The right of Blacks to vote was obtained during Reconstruction, lost at the turn of the century, and won again long decades later. The same was true for their ability to hold office and participate in government. As a racial minority that had made striking social and economic progress since the 1940s even while struggling with serious social problems-including discrimination, poverty, unemployment, crime, family breakdown, infant mortality, and drug abuse-Black Texans attempted to shore up and expand their own community institutions while looking to politics and government for additional support. Yet even when they coalesced at the polls and in governmental bodies with White and Mexican-American Democrats-who were their most reliable allies from the 1950s onward-the coalition's size was often insufficient to achieve such goals as equal school funding, a more progressive tax base, adequate protection from discrimination, fair provision of municipal services, and similar items on Black Texans' long-term egalitarian agenda. Moreover, the rapid growth of the Mexican-American population in Texas in the latter part of the century, partly from illegal immigration, encouraged the perception that scarce jobs were being taken by newcomers from Mexico. This, along with clashes of culture between the two groups in inner-city neighborhoods and struggles over political turf, created tensions that threatened to weaken the liberal Democratic coalition. It was thus not only with pride in past achievements against great odds but also with a wariness of what the political future held in store that thoughtful African Americans anticipated the new century. Ayrıca bakınız RECONSTRUCTION, ELECTION LAWS.


“The Fifteenth Amendment in Flesh and Blood,” 1870–1887

These pioneering African-American Representatives symbolized a new democratic order in the United States, demonstrating both courage and determination. They often braved elections marred by violence and fraud, and in the House argued passionately for civil rights and equality.


Taking advantage of the possibilities

We can only guess at this point about how the complicated politics of racial and ethnic competition and coalition-building will connect with the equally complicated politics of middle-class black alienation and poor black marginality. These are quintessentially political questions the economic and demographic trajectories merely set the conditions for an array of political possibilities ranging from assimilation to a racial and ethnic cold war. I conclude only with the proposal that there is more room for racial and ethnic comity than we sometimes realize because most political issues cut across group lines–but achieving that comity will require the highly unlikely combination of strong leadership and sensitive negotiation.

List of site sources >>>


Videoyu izle: Erdoğan, Amerikadaki ilk Konuşmasında FETÖye Sert Sözler. (Ocak 2022).